آدمك آخر دنياست بخند

آدمك مرگ همين جاست بخند

آن خدايي كه بزرگش خواندي

به خدا مثل تو تنهاست بخند

دست خطي كه تو را عاشق كرد

شوخي كاغذي ماست بخند

فكر كن درد تو ارزشمند است

فكر كن گريه چه زيباست بخند

راستي آن چه به يادت داديم

پرزدن نيست كه در جاست بخند

آدمك نغمه آغاز نخوان

به خدا آخر دنياست .. بخند

می رفت آفتاب و به دنبال می کشید

دامن ز دست کشته خود روز نیمه جان

خونین فتاده روز از آن تیغ خون فشان

در خاک می تپید و پی یار می خزید

خندید آفتاب که : این اشک و آه چیست ؟

خوش باش روز غمزده هنگام رفتن است

چون من بخند خرم و خوش این چه شیون است ؟

ما هر دو می رویم دگر جای شکوه نیست

نالید روز خسته که : ای پادشاه نور

شادی از آن توست نه از آن من : بلی

ما هر دو می رویم ازین رهگذر ولی

تو می روی به حجله ومن می روم به گور

باید عاشقانه هایم را جمع کنم...

دیگر چیزی برایم باقی نمانده ....

عبور بیهوده ی یک نفس از کنار جسم بی روح روزگار مرا ضجر میدهد...

پر از احساس....

دیگر بهانه ای برای سرودن نمانده....و برای خواندن...

پهنای باند صدای مبهم روزگار بیشتر میشود....

کرم می کند....

مرا در خود هضم می کند و با هجویاتم تنهایم می گذارد....

تنهای بی حوصله...بی کس بدبخت

روزگار تو به پایان رسیده...

بارت را جمع کن...

فردایی در کار نیست

دروغ...

نفرت انگیز بی وجدان زندگی

تمام بدبختی از توست

تنها ماندن بهتر است...

زندگی خالی سرد

پر از غم...

دیگر من و تو تنهاییم....

این شعر هم متعلق به وبلاگ تو را من چشم در راهم .... هست که با اجازشون آپ کردم.

امروز پر بودم از گنجشک...پر بودم از هوای پرواز....

ولی چیزی بالهایم را چید...

پرهایم ریخت...

پر از درد شدم پر از یاس پر از افسوس و پر از ترس....

صداهای مبهمی درون گوشم زمزمه می کند که از آن متنفرم...

من عاشق نیستم ....

فارغ هم نیستم....

من هیچ چیزی نیستم...

فقط چشم به راه آینده ام....

پر از ترس...

هوای خاکستری امروز بدجور حالم را میگیرد...

تراس خانه...باد ....موهایی که در باد مست می شوند....و عشق پرواز..

همه مرا دیوانه می کند...

بی برقی آن هم ١٠ساعت باعث عصبی شدنم می شود....

بوی نم کولر زیر دماغم می زند....

دوستش دارم....چشم می بندم و بو میکنم....نسیم خنکی  که از دهانه کولر می آید لذت بخش است...مانند عبور آب از روی پوست در گرمای بی نهایت جنوب...

تا آخر هفته دوباره همه جمع می شوند....

باید زندگی پر از خاکم را جمع کنم...

هوای خاکستری امروز مرا دیوانه کرده....شاید هم عاشق....

فکر بد نکن....فکر من  پرواز است ....

فقط پرواز

در اوج نیستی

این شعر زیبا متعلق به وبلاگ ...تو را من چشم در راهم که با اجازشون اینجا درج شده بهش سر بزنید وبلاگ بسیار خوبیه.

عشق گاهي هم حکايت ميکند از جدايي ها شکايت ميکند .

عشق گاهي نو بهاري.گاه پاييزي به رنگ سرخ زرد.

گاه لبخندي به لب هاي تو .گاهي کوه درد.

عشق گاهي دست لرزان تو مي گيرد درون دست خويش.

گاه حس اوج تنهاييست .

در انبوه جمع. عشق گاهي هم خجالت مي کشد .

دستمال تر به پيشاني عالم مي کشد.عشق گاهي هم نجاتت مي دهد .

 سيب در دستي و صاحبخانه راهت مي دهد.

 عشق گاهي استخواني در گلوست عشق گاهي ذکر محبوب است بر ني هاي تيز .

گاه در چشمان مشکي اشک ريز .

 عشق گاهي خاطر فرهاد شيرين کند ...... عاشقي